Guðmundur heitir garpurinn frægi,
úti á gamla Eyrar-bakka.
Ef hans er kuggur kyrr í lægi,
þorir enginn við Unnir makka.
Guðmundar eru' ei gelur viltar:
Á miðjum degi dimmir á Bakka..
Kallar hann þá: "Komið,
piltar,
verið fljótir í verstakka".
Segl hann þenur og sjónhending
hleypir þráðbeina til Þorlákshafnar.
Þar er í stormum þrauta-lending,
víkin aðdjúp og varir jafnar.
Vaskra formanna foringi er hann,
þeirra er ýta frá Eyrar-bakka.
Eins og höfðingi af þeim ber hann.
Fjölmargir honum fjör sitt þakka.
Segir hann hvast við sveina horska:
"Við förum eigi færi að greiða;
í dag á ekki að draga þorska;
nú skal á mið til mannveiða".
Formenn tuttugu fara á eftir,
eins og svani ungar fylgja,
hreppa lendingu hart að kreptir.
Sleppifeng varð fár-bylgja
Helblind eru sker og hár hver boði
úti fyrir Eyrar-bakka.
Þegar sjó brimar er búinn voði,
ef lagt er fleyi leið skakka.
Teinæringinn út hann setur.
Byrstast hvítar brúnir á Ægi.
Guðmundur öllum öðrum betur
kann í sundum að sæta lagi.
Ef þið komið á
Eyrar-bakka,
kvikur er enn í karli dreyri.
En leitið ekki um lága slakka.
Hetjan býr á Há-eyri.
Það var á vetrarvertíð einni,
árdagur fagur og útlitsgóður;
vermönnum þótti venju seinni
Guðmundur til, að greiða róður.
Skamt fyrir utan sker og boða
tuttugu ferjur fljóta' á bárum,
ætla sjer búinn beinan voða,
fáráðar, líkt og fuglar í sárum.
Manna er hann mestur á velli,
herði-breiður og brúna-þungur,
kominn langt á leið til elli,
sifelt þó í sinni ungur.
Hann í allar áttir starir,
snýr svo breiðu baki að sandi:
"Einráðir skuluð um ykkar farir,
en jeg mun í dag drolla í landi"
En þegar gamla garpinn sjá þeir
renna skeið úr skerja-greipum,
kviknar hugur, krafta fá þeir,
óhræddir fyrir öðru en sneypum.
Engin hlýtur hann heiðurs-merkin,
en færið karli kvæði þetta.
Veit jeg að fyrir frægðar-verkin
honum mun Saga sæmdir rjetta.
Hjala vermenn:
"Ei var hann bleyða,
en nú er gengið garpi hraustum".
Bjart var loft og ládeyða.
Skipin, tuttugu, skriðu' úr naustum.
Aldrei gerast
orðmargar
hetju-ræður, en hnífi jafnar:
"Við Eyrar er boði, sem bleyðum fargar,
stefnum því til Þorlákshafnar".
Góður var fengur Guðmundar,
er fleyin úr voða færði að sandi.
Skal því honum til skapa-stundar
hróður vís á voru landi.
Gestur.
