Kerlingin þagði

Margir héldu mig málugan mann, 
mælti kerling orðskvið þann, 
þagað gat ég þó með sann 
þegar hún Skálholtskirkja brann.

BAKKABÁTAR

Gufubátnum Oddi á

ég mun héðan flakka,

þegar kæri knörrinn sá

kemur frá Eyrarbakka.

(Jón Þórðarson Fljótshlíðarskáld)

Hinum óar útá sjó,

ýtir Jóhann djarfur nóg,

aflakló um ýsumó

aldrei þó hann bresti ró.

Hafs um leiðir Hjálparinn

hraður skeiðar vélknúinn.

Hrannir freyða um hástokkinn,

hvín í reiða stormurinn.

Hjálparinn um fiskafrón

flytur drengi ósjúka.

Buddunum hann Brennu-Jón

biður upp að ljúka.

Guðmundur Sunnlenzki

Í aflandsvindi undan landi stýrir,

hjörva lundur hugprúði,

hann Guðmundur sunnlenzki.
Ókunnur

Guðmundur Þorkelsson

Að „Bifur" leiði um báru heiði.

og branda meiði lukku með,

gefi veiði, en grandi eyði

guðs ég beiði almættið.
Ókunnur

Húna gammi hrindir fram,

Hrauns ráður hann Guðmundur

lætur þramma um lúðudamm,

liðugur við stjórn situr.
Ókunnur

Hann Guðmundur Hrauni frá,

hestinn sunda keyrir,

seims með lunda landi frá,

lýra grunda brautir á.
Ókunnur

Gjálfurs dýr með Guðmund rann,

grund um hlýra og afla fann.

Gamla býr á Hrauni hann,

hefnir skírast Þorkels vann.
Brynjúlfur Jónsson