Ort var um Jón í Íshúsinu

Enginn barnar eins og hann,

af öllum landsinns sonum.

Fjögur á ári eignast hann,

með aðeins tveimur konum.

Jón Sturlaugsson hafnsögumaður á Stokkseyri

Við eigum marga, djarfa drengi,

— sem duga bezt, — þá reynir á.

Og þú varst einn, sem vannst svo lengi

með von í brjósti' og frama þrá;

með ári hverju óx þér gengi.

Þér auðnan veitti marki að ná.

Þú djarfur varst á sóknar-svæði,  

en sífellt hygginn, — gætinn þó.

Þó kylja oft á kinnung stæði,  

var kapp með festu, — stilling, ró;

varst sístarfandi' á grund og græði,

með gleði sagðir: „Starfið er nóg".

Nú heilum vagni heim er ekið.

Haf þökk fyrir allt, í lengd og bráð.

Þú hefir höfn með heiðri tekið,  

og hlotið nafn í sögu skráð.

Þig skorti aldrei þrótt né þrekið,

og þá er æðsta marki náð.

Það verður hljótt í Vinaminni,  

því vinur kær er horfinn braut.

Þar ríkti gleðin ávallt inni,

og alúðar þar margur naut.

Þau fyrnast ei hin fornu kynni,

þó faðmi þig nú móðurskaut. 

Önnur formannsvísa um Jón

Skúturnar kveðja

Eyrarbakka bugtin staka,

banka þinn nú kveðjum vér,

nú skal herjans Húllið taka,

höldum strikið rétt, sem ber.

Sterkar voðir heisum hátt,

herðir Kári jötunmátt.

Milly yfir æginn strýkur,

inn á höfn til Reykjavíkur.

Nú kveðjum vér Eyrabakkabugt,

sem björgina' oss gefið hefur

og brunum af stað með brotna lugt,

á Bankanum er hann tregur,

en hvað á að fara eða halda hvert,

því Húllið er allra vegur. 

Hringhendur

Vetur líður, dimman deyr,

dvínar hríðaforðinn,

vermir blíður vorsins þeyr,

varpar hýði storðin.

Gægist fjalla fjöldinn þá

fram úr mjalla trafi,

fyr sem stalla og hnjúka há

huldi alla í kafi.

Harða snjárinn harma ber,

hrynja tár um dranga,

tindur hár því orðinn er

æði blár á vanga.

Fer á spretti fljót og á,

finst mér þetta gaman,  

vængjalétta von og þrá

vorið fléttar saman. 

Spói

BELGINGUR

Plægir sæ með földum fley,

fægir snæ með köldum þey;

frægir lægja' á öldum ei,

Ægir vægir höldum, nei! 

Hrafn

HARÐINDI

Sortinn bægir sólu frá,

saman snæinn rekur.

Útá sæinn ýtar gá,

ef að lægja tekur.

Sólar felur bliða brá

bylur elur kvíða.

Njóla dvelur. Hlíðar há

hylur élið stríða.

Spói

SÆROK

Ennþá Kári óður hvín,

æðir sjár á löndin.

Ógna bára yfir gín,

Er í sárum ströndin. 
Spói.

Vorharðindi

Hríðin langa miklast mér,

meiðast skepnugreyin.

Tíðin stranga ýfin er,

eyðast drepnu heyin.
12 ára 1910

Þingvísur sunnlenskar

Þegar valda lystug ljón

lögðu Björn að velli,

dragsúgurinn, doktor Jón,

drap í hárri elli.

Það er orðið opinbert

og ekki sagt í glensi,

að þeir hafi í gœrdag gert

Gunnar að Excellence.

Þegar Völund þrýtur merg,

þrotum gjalds að hamla,

sel eg fyrir silfurberg

sálina þeim gamla.

Það er sorg að þjóðin á

þennann hænsna skara,

ég vil hengja` á einni rá

alla liðhlaupara.

Heldur meiri hug og dáð

hélt ég vera^` í Skúla

en hann legði alt sitt ráð

undir Jón í Múla.

Það dugar ei þótt þeir skjali og skrumi

og skrökvi í múginn,

það lendir alt í flasi og fumi

og fer í súginn.
Ókunnur.

Nú er orðið naumt með dáð,

nú er Björninn dottinn,

sjálfsagt Friðrik sér það ráð

að setja mig við pottinn.

Senn er hljótt um salina,

svæfir ótti garpana.

Á um nótt að útnefna

á „gráskjóttum" ráðherra
Spói

Þið staudið alveg eins og glópar

engan getið bent á manninn !"

Svona Friðrik hátt nú hrópar ;

hinir aftur svara þanninn:

„í vandræðum við alveg erum,

elsku Friðrik manninn veldu.

Víð engir traust til annars berum,
okkur helzt til Rússlande seldu".

Kári 

Spörfuglar

Galar Þröstur og Gaukur,

góðviðri báðir spá;

kúri eg hljóður í holti

og hlusta sönginn á.

Spói

Við Gullfoss

Gott er að sjá þig Gullfoss minn

gaman að hlusta á sönginn.

Raular undir við óðinn þinn

öldruð klettaþröngin.

Hugfanginn ég hlusta á þig,

horfi á fall þitt streyma.

Senn mun niðurinn svæfa mig

svo fer mig að dreyma.

Þröstur

Rottumansöngur

Oft eg stari í augun þin,

á mig snör þau glotta,

æskufjörið úr þeim skín,

yndislega Rotta!

Flauelskjólinn fína þinn

fljóð ei skulu spotta,

þó í-honum sé aðeins skinn,

þú átt hann skuldlaust, Rotta!

Á þér herða aldrei þarf

við eldhússtörf né þvotta,

fjör og iðni fékstu' í arf

hjá foreldrunum, Rotta!

Um heimilið þitt hugsar þú

heldur enn þig að „flotta".

Dregur næga björg í bú

búkonan hún Rotta.

Aurunum ei eyðir þú

í eldinn né til þvotta,

hjá þér samt er hreinlegt bú,

heiðurskonan, Rotta!

Vesalingur varastu

vél og kattar-hrotta,

afkvæmunum innrættu

allar dygðir, Rotta!

Á því segist ekki neitt,

ef þau forðast votta,

þó komist þau í ketið feitt,

og kroppi í það, Rotta!

Bömum þínum bannaðu

Bjössa eitur totta,

en segðu þeim og sannaðu,

að sé hann prestur, Rotta.

Rottufrumvarp ráð þeim til

að rífa, tæta og spotta;

en þingsins ef að það kemst til,

þingsins vertu Rotta! 

Mus Rottus

Þorláks-franska-höfn

Bráðum kemur Br[ill]jón

beint til Þorlákshafnar.

En það er verst, ef feðrafrón

í frönsku gulli kafnar.

Frakka banki byrgur er

af björtum Rinareldi,

og vill stofna ólmur hér

annað Frakkaveldi.

Allan þorskinn okkur frá

ætlar hann að veiða,

fossa' og árnar, fold og sjá

í franska hít að seyða.

Um hvað hugsar þjóð og þing?

Þarf nú ekki að vaka?

Á að láta auðkýfing

af oss bjórinn taka?

Kjói

Áttavísur sunnlenskar

Útsynningurinn er svo mikill glanni,

ber hann í sig býsna él,

birtir aftur næsta vel.

Mjög er hann líkur mislyndum manni.

Landnyrðingurinn liggur niðri á nóttum,

klár er hann og kaldur mest;

kindur margar lerkar verst,

mæðir þær í megurð og sóttum.

Útnyrðingurinn oftast er mjög kaldur,

færir hann snjó og fjúkin löng,

fyllir með þeim sunda-göng;

svalbrjóstaður sá er um allan aldur.

ókunnur 

BÁRAN 1941

"Þegar mótbyr mæðir þyngst

mörgum þykir nóg að verjast.

En eins og þegar þú varst yngst

þannig skaltu áfram berjast".

SJÁVARFLÓÐ

Nú er dapurt drengjum hjá,

dimmt að vaka sjónum á.

Nú er hríðin næsta dimm

1925.

SKANKAVELDI

Heiftin geisar hart um torg,

herðir kölski ganginn.

Skankaveldis brunnin borg,

buðlung hennar fanginn.

Háeyrardrápa

Guðmundur heitir garpurinn frægi,

úti á gamla Eyrar-bakka.

Ef hans er kuggur kyrr í lægi,

þorir enginn við Unnir makka.

Guðmundar eru' ei gelur viltar:

Á miðjum degi dimmir á Bakka..

Kallar hann þá: "Komið, piltar,

verið fljótir í verstakka".

Segl hann þenur og sjónhending

hleypir þráðbeina til Þorlákshafnar.

Þar er í stormum þrauta-lending,

víkin aðdjúp og varir jafnar.

Vaskra formanna foringi er hann,

þeirra er ýta frá Eyrar-bakka.

Eins og höfðingi af þeim ber hann.

Fjölmargir honum fjör sitt þakka.

Segir hann hvast við sveina horska:

"Við förum eigi færi að greiða;

í dag á ekki að draga þorska;

nú skal á mið til mannveiða".

Formenn tuttugu fara á eftir,

eins og svani ungar fylgja,

hreppa lendingu hart að kreptir.

Sleppifeng varð fár-bylgja

Helblind eru sker og hár hver boði

úti fyrir Eyrar-bakka.

Þegar sjó brimar er búinn voði,

ef lagt er fleyi leið skakka.

Teinæringinn út hann setur.

Byrstast hvítar brúnir á Ægi.

Guðmundur öllum öðrum betur

kann í sundum að sæta lagi.

Ef þið komið á Eyrar-bakka,

kvikur er enn í karli dreyri.

En leitið ekki um lága slakka.

Hetjan býr á Há-eyri.

Það var á vetrarvertíð einni,

árdagur fagur og útlitsgóður;

vermönnum þótti venju seinni

Guðmundur til, að greiða róður.

Skamt fyrir utan sker og boða

tuttugu ferjur fljóta' á bárum,

ætla sjer búinn beinan voða,

fáráðar, líkt og fuglar í sárum.

Manna er hann mestur á velli,

herði-breiður og brúna-þungur,

kominn langt á leið til elli,

sifelt þó í sinni ungur.

Hann í allar áttir starir,

snýr svo breiðu baki að sandi:

"Einráðir skuluð um ykkar farir,

en jeg mun í dag drolla í landi"

En þegar gamla garpinn sjá þeir

renna skeið úr skerja-greipum,

kviknar hugur, krafta fá þeir,

óhræddir fyrir öðru en sneypum.

Engin hlýtur hann heiðurs-merkin,

en færið karli kvæði þetta.

Veit jeg að fyrir frægðar-verkin

honum mun Saga sæmdir rjetta.

 Hjala vermenn: "Ei var hann bleyða,

en nú er gengið garpi hraustum".

Bjart var loft og ládeyða.

Skipin, tuttugu, skriðu' úr naustum.

 Aldrei gerast orðmargar

hetju-ræður, en hnífi jafnar:

"Við Eyrar er boði, sem bleyðum fargar,

stefnum því til Þorlákshafnar".

Góður var fengur Guðmundar,

er fleyin úr voða færði að sandi.

Skal því honum til skapa-stundar

hróður vís á voru landi.

Gestur.

Guðjón Jónsson

Guðjón sjáinn ýtir á

oft, þó láin rjúki blá,

hræðast má ei maður sá

marar fláu öskrin há.

Drafnar-ála kannar knör,

klýfur þjála Ægis-skör,

Hönd úr stáli heim í vör

honum "Njáli" beinir för.
Ókunnur

Guðmundur Ísleifsson

Guðmund arfa Ísleifs má

oft á karfa hlöðnum sjá,

hönd með djarfa, hár með grá,

Hlés ber starfið gott skyn á.

                              

Lætur flakka formaður

fokku-rakka ótrauður,

eiðir stakka alkunnur,

austur- »Bakka« víkingur.

Þótt að hára hvítni krans,

hlýðir »Ársæll« boði manns,

enn þá knár við Drafnar-dans,

drengur fár er maki hans.
Ókunnur