Hringhendur

Vetur líður, dimman deyr,

dvínar hríðaforðinn,

vermir blíður vorsins þeyr,

varpar hýði storðin.

Gægist fjalla fjöldinn þá

fram úr mjalla trafi,

fyr sem stalla og hnjúka há

huldi alla í kafi.

Harða snjárinn harma ber,

hrynja tár um dranga,

tindur hár því orðinn er

æði blár á vanga.

Fer á spretti fljót og á,

finst mér þetta gaman,  

vængjalétta von og þrá

vorið fléttar saman. 

Spói

HARÐINDI

Sortinn bægir sólu frá,

saman snæinn rekur.

Útá sæinn ýtar gá,

ef að lægja tekur.

Sólar felur bliða brá

bylur elur kvíða.

Njóla dvelur. Hlíðar há

hylur élið stríða.

Spói

SÆROK

Ennþá Kári óður hvín,

æðir sjár á löndin.

Ógna bára yfir gín,

Er í sárum ströndin. 
Spói.

VORIÐ

Vorið er komið, já vorið,

sem vekur af dvala alt,

og yngir það upp að nýju,

sem áður var dautt og kalt.

Hvers vegna þegirðu þröstur,

þegar vorsólin skín?

Komdu til hríslunnar, kæri,

kveddu' henni Ijóðin þín!

Komdu og gneggjaðu gaukur,

fyrst góðviðri komið er,

lyngi og laufrunnum smáum,

leiðist að bíða' eftir þér.

Hættu' ekki að kveða kjói,

komdu með yeá-ið þitt;

bíður þín fit og flói,

eg finn þar og hreiðrið mitt.

Spói

Þingvísur sunnlenskar

Þegar valda lystug ljón

lögðu Björn að velli,

dragsúgurinn, doktor Jón,

drap í hárri elli.

Það er orðið opinbert

og ekki sagt í glensi,

að þeir hafi í gœrdag gert

Gunnar að Excellence.

Þegar Völund þrýtur merg,

þrotum gjalds að hamla,

sel eg fyrir silfurberg

sálina þeim gamla.

Það er sorg að þjóðin á

þennann hænsna skara,

ég vil hengja` á einni rá

alla liðhlaupara.

Heldur meiri hug og dáð

hélt ég vera^` í Skúla

en hann legði alt sitt ráð

undir Jón í Múla.

Það dugar ei þótt þeir skjali og skrumi

og skrökvi í múginn,

það lendir alt í flasi og fumi

og fer í súginn.
Ókunnur.

Nú er orðið naumt með dáð,

nú er Björninn dottinn,

sjálfsagt Friðrik sér það ráð

að setja mig við pottinn.

Senn er hljótt um salina,

svæfir ótti garpana.

Á um nótt að útnefna

á „gráskjóttum" ráðherra
Spói

Þið staudið alveg eins og glópar

engan getið bent á manninn !"

Svona Friðrik hátt nú hrópar ;

hinir aftur svara þanninn:

„í vandræðum við alveg erum,

elsku Friðrik manninn veldu.

Víð engir traust til annars berum,
okkur helzt til Rússlande seldu".

Kári 

Spörfuglar

Galar Þröstur og Gaukur,

góðviðri báðir spá;

kúri eg hljóður í holti

og hlusta sönginn á.

Spói