Eljumaðurinn

Þú ríst úr þínu rúmi glaður

er roða slær um austurfjöll.

Þú ert hinn mikli eljumaður,

unz æfi þín er gengin öll.

Og þótt við heyrum aðra alla

sín æfa ráð um verka föll

þú lætur aldrei aldrei falla

úr æfðri hendi verkin snjöll.

Svo þegar önnur ljósin lýsa

og ljóma slær á nýja strönd,

í öðru lífi upp munt rísa

til æðra starfs með verk í hönd.

Þar verður gaman þig að finna,

að þrotnu lífi í meinahjúp,

og sjá þig áfram vaka og vinna

við visku og kærleiks ómæld djúp.

Bjarni Eggerts 1948

Sjóferðin

Aldan rís við himinn há,

hristir faxið bjarta.

Bárufáki bylur á,

ber þó ekki að kvarta.

 Drögum voð að hæsta hún.

 Háu boðagjóstin

 á að troða og öldubrún

 undir gnoðabrjóstin.

Þó að báran brött og há,

brotni fyrir stafni,

leggjum næstu öldu á

enn í Drottins nafni.

Treystum guði, gögnin hans

gjarnan munu duga.

Og í báru bröttum dans

bjartan sköpum huga.

Sakar ei um úfna dröfn,

þótt eitthvað sé í vegi.

ef vér náum heim í höfn

heilu lífi og fleyi.

Bjarni Eggerts 1948

Sveinar Sýslumanns

Svifu á Bakkann sveinar tveir,

frá sýslumanni,

Jón Snorrason Jötuns erði,

og Jóhannes frá Litla Gerði.

Segir fátt af ferðum þeirra,

félaganna,

uns þeir komu á Eyrarbakka,

og á hressing tóku að smakka.

Gerðisbóndinn gildur gjörði,

svörum ráða,

við búðarmann hann barkann stælti,

bráðhuga og þannig mælti:

Við erum komnir Vallarmenn,

og viljum hafa,

fyrir helgi á 14 hesta,

fengin skal og sortin bezta.

Brauð og sykur, brennivín,

og beztu rullu,

sjálfsagt vil ég sjálfur hafa,

sanngjörn finnst mér þessi krafa.

Búðarlokur beygðu háls,

 og bljúgir mæltu:

Sjálfir megið vöru velja,

 varla skal hér of dýrt selja.

Í sætabrauðs og sykurkassa,

 svo hann vendi,

og rullustykki rekja náði,

 og rommið ekki gjörforsmáði.

Tók hann nú að tala hátt,

 og teygja svíra,

berja í borð og bjóða í glímu,

 og belja gömlu Andrarímu.

Því aldrei kvað hann að sig,

 myndi aflið bresta,

hvorki vit né væna hreysti,

 viður fjandann sér hann treysti.

Því 18 djöfuls erki ára,

 ég átt við hefi,

 á Hólmsbergi í húðarslyddu,

 hvað ei myndi takast lyddu.

Og einu sinni sagði hann,

 í Selvogi,

 við sjóinn sá ég skrímsli standa,

 samt ég hvurgi hræddist fjanda.

Stórt það var sem stofuþil,

 og sterkt sem hvalur,

með hausa tvo og tíu lappir,

 tryllt það reif upp grjót og klappir.

Á mig réðist rammur fjandi,

en ráð ei skorti,

hausana af ég hjó með saxi,

 svo helvítið lá dauður laxi.

(Sigurður Ísleifsson)

Stokkseyrarkvæði

Blikuðu segl er byrinn þandi

brunaði fley, að grýttri strönd.

Hér voru menn, í leit að landi

lúnir mjög og svefnþurfandi,

er flúið höfðu fjarlæg lönd.

Sonur Atla sigldi fleyi

silfraði jökla dagsins ljós.

Og á fögrum drottins degi,

drengur rendi hafs af vegi,

kom til lands við Knararós.

Faldaði bylgjan björtu trafi

báran kysti suðurland,

brosti jörð við bláu hafi,

blessuð sólin geislastafi,

falla lét á fjöll og sand.

Er Hásteinn hér að landi lagði

Langskip braut við insta sker,

gekk á land með glöðu bragði

grœnar flatir leit og sagði:

„Fögur er sveitin sýnist mér".

Nam svo staðar byggði bæinn

batt svo tryggð við þessa jörð

Gott var landið grænn var haginn,

gnægð af fiski' er réri á sæinn

og hvergi sáust blásin börð.

Við náttúrunnar nægta brunna

nærðust dýr, og fólkið hans.

Aðrar leiðir lítið kunnar,

lika þaðan stoðir ruunar,

undir sæld hins mæta manns.

Hver sem gleymir gróðri jarðar

gengur blindur sína leið.

Landnemanna hendur harðar

héldu um pál, og reku, marðar,

þá í lófa sáran sveið.

Þróttlaust starf og augun opin

ekki fyrir tímum gleymt.

Vissu að þyrstum svalar sopinn

sáu að bergið meitlar dropinn

og í moldinni er gullið geymt.

Starfsins hönd og styrkur hugur

stritaði hér um þúsund ár.

Hjálpaði vilji, drengskaps dugur,

drottinn góður, almáttugur

gaf og tók, — og græddi sár.

Höfundur kvæðisins, Sigurður Ingimundarson

frá Stokkseyri.

Jón Sturlaugsson hafnsögumaður

Fyrir ártugum fjórum,

— fljótt líður dagur að nóttu —

reri ég eyki ára,

af Stokkseyri á hafið.

Fækkar þeim drengjaflokki

fleyjum er hrundu að legi,

lofsamleg minning lifi

lýðum horfinna tíða.

Oft voru góðar gæftir

glær og sléttur særinn

þokuhattar á hnjúkum

heiðar skipaleiðir.

Snemma við dögun dimma

drengir til strandar gengu,

röðuðu sér að súðum

sjóinn glaðir prófa.

Horskur með hali röska

hlunnjó dró að unni

Sturlaugs-arfi Jón stýrði,

starfhæfur róðrakarfa.

Þótti gætinn ef glettur

„Glyggur" sýndi ótryggur,

komst þó „Flausta" fremstur

fram á „Stökkulshvamma".

Leysti vaði í „Vastir"

veiðarfæri greiðir,

barði tíðum á byrðing

bára höggum sárum.

Gúmaði af nægtum „Gýmis"

giska björg af fiski,

hlöðnum báti á boðum

beina að landi sveinar.

Spáðu válegum veðrum

vindský á Heklutindum,

skautaði skuplu hvítri

skallinn Eyjafjalla.

Orguðu brim á björgum

brothljóð heyrast með skotum

gýn yfir gráum h'einum

„Gjöll" í lykkjuföllum.

Stýrði Jón að storðu

stundum, þó væru Sundin

lokuð og lögin hvikul,

löðrið skaut hvítum blöðrum.

Skimaði ei bát þó skúmið

skæfi við „Himinglæðu"

heill með hölda snjalla

heim í vör rann knörrinn.

Seiluðu afla á ólar

ýtar kátir með flýti,

hvína á höfuðbeinum

hálar seilanálar.

Uppi um kampa og klappir

karlar um hluti spjalla,

hausa, hryggi losa,

hlaða stafla raðir.

Hefur Jón út um hafið

herjað á eigin ferju

fimmtíu vetrum framtað

frækinn og afla sækinn;

veðurglöggur á „Græði"

góður til starfs og ráða,

formenn hygg eg nú færri

feti, sem náðu betur.

Enginn íslendingur

ég veit, þó sé leitað

barg úr bylgjum körgum

brögnum fleirri að sögnum.

Erlendum úthafsknörrum

enskum, þýzkum-frakknezkum

kom til liðs þegar lima

og líftjón engu hlýfir.

Halli þér engin elli

árin þó lýsi hárin,

glaður vertu með glöðum,

góður skemmtinn og fróður.

Gæfan þér ávallt gefi

gnægðir til lofs og frægðar:

Þorska og flatra fiska

feng, til brautargengis.

Páll Guðmundsson frá Hjálmstöðum.

Sjá aðra formannavísu um Jón 

Árstíðir

VOR

Vinda-æði og veðra-gný

vorsins mæðir dísin.

Velli klæðir, vermir ský,

vetrar bræðir ísinn

SUMAR

Birtu una blómin skær

búin muna friðar.

Ljóss í funa létt og tær

lækjar buna niðar.

HAUST

Björgin traustu bregða lit,

breytir raustu særinn.

Nú er haust um holt og fit,

hvíslar austanblærinn.

VETUR

Hrannir allar hafs um djúp

herða snjallan róminn.

Undir mjallar hvítum hjúp

hvíla fallin blómin.

Haraldur Ó. Briem, Stokkseyri.

Jónsmessa á Eyrarbakka 1943

Hve fagnandi opnum við æskunnar dyr,

í angandi hásumar gliti,

er draumurinn rætist, sem dreymdi okkur fyr,

í daglegum önnum og striti;

að hlusta á niðinn, sem hafaldan ber,

og hittast að nýju á ströndinni hér.

Að heilsa' ykkur vinir, sem haldið hér vörð,

og hopuðu aldrei úr spori,

og önnuðust hér vora elskuðu jörð,

sem upp rís á sérhverju vori.

Þið sandinum hafið í sáðlendur breytt,

og sigrandi vonunum leiðina greitt.

Og félag vort þráir að leggja ykkur lið,

og leiðina á milli okkar brúa.

Þótt veröldin skjálfi í vopnanna klið,

að vináttu skulum við hlúa,

og takast í hendur og treysta þau bönd,

sem tvinnaði æskan á þessari strönd.
                                                                       Maríus Ólafsson