Jónsmessa á Eyrarbakka 1943

Hve fagnandi opnum við æskunnar dyr,

í angandi hásumar gliti,

er draumurinn rætist, sem dreymdi okkur fyr,

í daglegum önnum og striti;

að hlusta á niðinn, sem hafaldan ber,

og hittast að nýju á ströndinni hér.

Að heilsa' ykkur vinir, sem haldið hér vörð,

og hopuðu aldrei úr spori,

og önnuðust hér vora elskuðu jörð,

sem upp rís á sérhverju vori.

Þið sandinum hafið í sáðlendur breytt,

og sigrandi vonunum leiðina greitt.

Og félag vort þráir að leggja ykkur lið,

og leiðina á milli okkar brúa.

Þótt veröldin skjálfi í vopnanna klið,

að vináttu skulum við hlúa,

og takast í hendur og treysta þau bönd,

sem tvinnaði æskan á þessari strönd.
                                                                       Maríus Ólafsson

1940

Heiminn allan heimskan villir,

hatrið vex og dægurpexið.

Landa milli lokast sundin,

lagt er bann á frelsi manna.

Foringjarnir fjeð ei spara,

fjötra harðir vinnuarðinn;

málaliði og vítisvjelum

veröld fylla og menning spilla.

---

Kúgun aldrei lífið lagar,

leið er önnur sæmri mönnum,

frjálsra manna ,er huga heilum

heildarinnar velferð sinna. —

Þá mun birta upp bölið svarta,

batna í ári og fækka tárin.

Glaðir menn og himinn heiður

halda vörð, og blómgast jörðin.

Maríus Ólafsson

"VOR" á Eyrarbakka

Vorið ennþá vinnur tafl, 
veröld sólar nýtur; 
tilverunnar tvískift afl 
tengir bæði og slítur.

Geislaböndin glittir í, 
glatt á söndum vaka; 
sær og ströndin sumarhlý 
saman höndum taka
Maríus.

Guðmundur bóksali Guðmundsson

Mannsins œfi, starf og stríð,

stefnir fram á nýja tíð,

kynslóðanna arfinn ber

athöfn hver í skauti sér.

Því er mœtra manna starf

meginstoð í þjóðararf,

þeirra verkin þakka ber,

þegar dagur liðinn er.

Iðjumannsins haga hönd,

og hugans fögru vonarlönd,

eru þœttir þess, sem knýr

þjóðir fram og menning býr.

Þú, sem kosti þessa barst,

á þinni Löngu œfí varst

ímynd þess hve menning manns

mótar svip og gerðir hans.

Hreint og fágað, traust og tryggt

var tildurlaust þitt dagfar byggt.

Tómstundanna vinnan var

á vegum lista og menntunar.

 —

Minninganna blíður blœr

bezt til hjarta mannsins nœr,

trú á lífið Ijómann ber,

lengra fram en augað sér.

Maríus Ólafsson. 

Á JÓNSMESSUHÁTIÐ

Hve fagnandi opnum við æskunnar dyr,

í angandi hásumar gliti,

er draumurinn rætist, sem dreymdi okkur fyr,

í daglegum önnum og striti;

að hlusta á niðinn, sem hafaldan ber,

og hittast að nýju á ströndinni hér.

Að heilsa ykkur vinir, sem haldið hér vörð,

og hopuðu aldrei úr spori,

og önnuðust hér vora elskuðu jörð,

sem upp rís á sérhverju vori.

Þið sandinum hafið í sáðlendur breytt,

og sigrandi vonunum leiðina greitt.

Og félag vort þráir að leggja ykkur lið,

og leiðina á milli okkar brúa.

Þótt veröldin skjálfi í vopnanna klið,

að vináttu skulum við hlúa,

og takast í hendur og treysta þau bönd,

sem tvinnaði æskan á þessari strönd.
Marius

VIÐ HAFIÐ ÁTTI ÉG ÆSKU

Við hafið ég átti í æsku

minn æfintýraheim,

og síðan er sál mín alltaf

sameinuð töfrum þeim.
Marius

VIÐ HAFIÐ

Við hafið er hugur vor bundinn.

Við heyrum í þögninni sjávarins nið.

Við horfum á brimið, er brýtur við sundin,

og brotsjói ólgandi verja þau hlið.

Er bátarnir grípa hin geigvænu lög,

vér greipar kreppum við áranna slög.
Marius

BARIST UM BYTTUNA

Um blekbyttuna börðust þeir

með býsna miklu pati.

Vont er þegar vilja tveir

vera í sama gati.
Marius